Debetkortin étin

Mig vantaði aldrei þessu vant skotsilfur um daginn. Ég fór í hraðbanka og setti debetkort í. Smástund leið og þá kom tilkynning á skjáinn: "Þetta kort er útrunnið." og síðan gerðist ekkert meira. Hraðbankinn át mitt útrunna kort.

Jæja. Það gat víst vel verið. Hafði ég ekki fengið einhverja tilkynningu í sumar um að "á næstunni" yrði gefið út nýtt kort? Þá er bara að prófa annað debetkort. Með semingi setti ég það inn. Það væri varla útrunnið líka? Ef svo, þá væri það hvort eð er einskis virði.

Inn fór kortið. Smástund leið. Tilkynning á skjánum: "Þetta kort er útrunnið."

Tvö kort, tveir bankar, sinn netbankinn á hvorn og engar meldingar hafði ég séð þar til að minna mig á að ég ætti tilbúið kort. Skyldi það kosta bankana mikið að setja inn svoleiðis tilkynningu meðfram öllum hinum tilkynningunum sem mér koma ekkert við -- um tilboð þetta og miða þarna.

Það versta við þetta er að á einhvern undarlegan hátt finnst manni maður hafa verið rændur. Það var sett fyrir mig gildra hér um árið úti í París og veskinu mínu stolið. Það var ótrúleg líðan sem ég upplifði. Ónot, reiði, minnimáttarkennd. Tilfinningarleg viðbrögð við þessu kortaáti hraðbankans hafði einnig ögn af þessari tilfinningu í för með sér, ca 20%, ef ég ætti að reyna að mæla það.

Bankarnir keppast um að vera með ánægðustu kúnnana. Væri ekki ráð að þeir fengju sálfræðinga sína og ímyndarsérfræðinga til að líta aðeins betur á þennan þátt. Nú eða bara auka upplýsingastreymið hvað þetta varðar. Þeir hafa jú netbankana sem við flest kíkjum á a.m.k. einu sinni á mánuði.

Gídeon NT 2007 tilbúið til prentunar

Það er stóráfangi í dag.

Í sumar tók ég að mér að brjóta um Nýja testamentið, Sálmana og Orðskviðina fyrir Gídeonfélagið á Íslandi. Ég tók rúmlega hálft sumarfríið í þetta. Því miður fékk ég bara í hendurnar Word fæla, sem voru vistaðir út úr InDesign, þannig að þó að þetta liti tiltölulega vel út (þökk sé InDesign), þá komu ýmsir gallar fram, sem gjarnan leynast í Word skjölum.

Ég byrjaði að brjóta þetta um í "unstructured" eða venjulegu FrameMaker umhverfi. Því miður er FM 7.x ekki með Unicode support og vestræni stuðningurinn strandar á Þorni og Eði. Þetta skapaði aukavinnu varðandi orðskiptingar, en engu að síður lenti ég í óvæntum vandamálum þar sem ég losnaði ekki við formöttunardrauga úr M$ Word. Ég ákvað því að prófa Structured FrameMaker. Þannig losnaði ég við þetta vandamál og um leið vannst það að efnið er betur endurnýtanlegt.

FrameMaker er ekki með venjulegt DropCap heldur setur maður slíka stafi í "Anchored Frame" með sérstökum reglum. Fínt. Ágætt. En, því miður, þegar á endasprettinn var komið, þá kom í ljós, þegar þurfti að jafna línur í síðurammana, þá virkar það ekki á síðum sem hafa Anchored frames. Ég varð því að sleppa þessum möguleika. :-(

Annað vandamál var með dálkajöfnun. Við ákveðnar aðstæður getur komið til að texti feli sig undir botni síðuramma, 1-2 línur. Það er hægt að "forca" það til baka, en alltaf er hætta á að það taki sig upp aftur, þannig að ég sleppti því að balansera dálka þar sem þetta kom fyrir. Í staðinn þurfti ég að "handjafna" með því að stytta viðeigandi síðuramma hæfilega.

Þetta er búið að vera mikil vinna flest kvöld og helgar síðan í sumarfríi, en nú er skjalið loksins komið til prentsmiðjunnar. Guði séu þakkir og lof. Það stendur reyndar ennþá uppá Alþjóðaskrifstofuna varðandi samþykki, og meðal annars þess vegna leyfðum við okkur að taka tíma til að prófa okkur áfram með ýmsa kosti. Ég lærði alla vega mikið á þessu.

Ég hlakka til þegar FrameMaker 8 verður orðinn stabill. Hann er með Unicode support. Ég var meðfram þessu verkefni að betatesta FM8 í 2-3 vikur í sumar. Það var virkilega gaman, en einhver galli hjá Adobe gerði það að verkum að ég (eins og reyndar fleiri) gat ekki notað prufuútgáfuna, sem hægt er að hlaða niður af vef þeirra. Þannig tapaði ég nokkurra daga vinnu, þar sem ég þurfti að endurvinna í FM7.2 mikið af því sem ég var kominn með þar.

En nú er þetta sem sagt búið - ég segi: með Guðs hjálp, því að allt var þetta lagt í hendur hans og honum treyst.

Næsta útgáfutegund ætti að taka skamman tíma.

Blaðið kom í dag!

Það er merkilegt með Blaðið. Dreifingu þess hefur heldur farið aftur en hitt, að því er virðist, síðan Moggamenn keyptu það. Nú fáum við það með helgarmogganum, en helst aldrei aðra daga. Maður nennir ekki lengur að hringja út af því að blaðið komi ekki. Það virðist þurfa að hringja á hverjum degi. Það er einfaldlega of mikið. Það sem ég sakna helst við að fá ekki blaðið eru skopteikningarnar, sem eru oft mjög góðar. Ætli mörgum fleirum sé farið eins og mér að nenna ekki lengur að hringja og kvarta undan Blaðleysinu?

Júbílerað á Akureyri

40 ára MA stúdentar héldu upp á afmælið með kostum og kynjum á Akureyri 15. - 17. júní sl. Hátíðin heppnaðist mun betur en ég átti von á og endaði ég á að taka þátt í rándýrri hátíðardagskrá júbilanta að kvöldi 16. júní, sem ég hafði ekki ætlað á enda stóð til að vera í fjölskylduboði.

Nokkrir misvel heppnaðir undirbúningsfundir voru haldnir seinni part vetrar og í vor, en aðal undirbúningurinn fór í gang eiginlega eftir síðasta fund. Þar bauðst ég til að taka að mér að gera söngtextablað. Það var mjög gaman því að það gaf mér tækifæri til að prófa mig áfram með ýmis forrit, sem ég hafði ekki prófað að marki áður, svo sem KWord (KDE) í Linux og InDesign í Windoze, sem var það sem varð ofan á í þessu tilfelli, einkum af því að ég fékk betri upplausn í myndir þar og einnig vegna þess að fontarnir, sem ég hafði aðgang að þar, hentuðu betur. Einnig er gaman að rifja upp þessa texta og lög, sem við sungum fullum hálsi fyrir svo mörgum árum síðan.

Ýmsir í "undirbúningsnefnd" forfölluðust af ýmsum ástæðum, og þá tóku einfaldlega aðrir við. Svona á það að vera. Sísa fékk Egil Hreins til að koma með syni sínum, Högna, og spila jazz á hátíðinni 16. Einnig spilaði hann fyrir söng á Söngsal sama dag og hefur aldrei verið betri í því hlutverki. Gaman var einnig að góðir bekkjarfélagar, sem ekki höfðu náð að ljúka prófi með okkur, ýmist vegna of hás rakastigs á ferlinum eða vegna misjafnra skoðana á gildi mætingar í tíma, voru boðaðir og komu.

15. júní

En hátíðin byrjaði sem sé í setustofu MA (já, þeirri gömlu, góðu, þar sem Siguður H. Guðmundsson, síðar prestur í Hafnarfirði, lék djöfulinn í Gullna Hliðinu af slíkri innlifun að jörð öll tók að skjálfa (jarðskjálftinn 1963), og það á réttum stað í textanum!).

Fyrst var spjallað og sungið lítillega, síðan minntist séra Jakob Hjálmarsson látinna skólasystkina, en sjö af 105 manna hópi stúdenta, sem útskrifuðust frá MA 1967 eru nú látnir, þar af tveir síðast liðinn vetur.

Þá flutti Svanur Kristjánsson annál eða minnigabrot og kom víða við. M. a. bar hann saman skólaandann í MA og MR, þar sem hann hafði verið um hríð og lagði áherslu á hversu mikla áherslu skólayfirvöld MA undir Þórarni heitnum Skólameistara (það verður eiginlega að skrifa stóran staf í orðinu skólameistari í hans tilfelli - innsk. mitt) lögðu á að sýna nemendum virðingu, öfugt við MR, þar sem menn væru frekar brotnir niður með niðrandi ummælum kennara o.fl.

Síðan var sungið áfram og einhverjir fleiri tóku til máls. Svo var farið niður í mötuneyti og snæddur léttur kvöldverður, sem hjá einhverjum blandaðist óvart hlaðborði 50 ára júbilanta! Eitthvað var sungið og spjallað áfram eftir matinn, þar til menn fóru til kojs.

16. júní

Söngsalur hafði verið boðaður kl. 13:00 þann 16., en hann tafðist nokkuð, þar sem Valdimar Gunnarsson kennari og samstúdent byrjaði á því að leiða júbílanta um nýja og gamla húsnæði skólans og sýna þeim helstu breytingar, og einnig notuðu menn tækifærið til að rifja upp gamlar minningar, góðar og slæmar, úr gömlu kennslustofunum. En síðan hófst söngsalur og spöruðu júbílantar ekki raddböndin fremur en forðum daga. Að lokum var gengið út í Lystigarð þar sem Elín kynnti okkur sögu garðsins og það starf sem þar á sér stað.

Um kvöldið nutu menn frábærrar dagskrár í "tunnuni" og ágætra veitinga, en aðalhátíðin er alltaf á höndum 25 ára stúdenta. Þeir feðgar Egill og Högni jössuðu feitt. Glæsilegt. Meira að segja skólasöngurinn eftir Pál Ísólfsson kom út sem klassa jazz-stykki. Frábært framlag af hálfu fertugra.

17. júní

Þann 17. var síðan mætt í "tunnuna" aftur þar sem brautskráðir voru 135 nýstúdentar eftir ræðuhöld fulltrúa hinna ýmsu júbílantahópa. Þetta var fyrsti hópurinn sem núverandi skólameistari hefur fylgt frá upphafi, en hann tók við störfum fyrir 4 árum síðan.

Egill afhenti bókagjöf sameiginlega til bókasafns skólans og Amtsbókasafnsins, valdar fræðibækur föður hans Dr. Hreins Benediktssonar um 1500 að tölu, ef ég man rétt.

Í eftirmiðdag bauð skólinn síðan upp á kaffi, en við Ásta tókum okkur upp og lögðum af stað til Skagastrandar -- reyndar með viðkomu í Brynju, svona til að rifja upp ísinn, sem eins og einhver hafði sagt, var allmikið vatnsblandaður. Góður í miklum hita, en ég vil ekta rjómaís (EmmEss). Þegar við vorum komin yfir Moldhaugnahálsinn ákváðum við að snúa við og fara veginn út á Árskógsströnd/Dalvík og fara Lágheiðina og Þverárfjall til Skagastrandar. Dalalæðan var að byrja að sigla inn fjörðinn og ókum við inn í hana rétt áður en við komum í göngin í Ólafsfjarðarmúla.

Góð og vel heppnuð hátíð. Takk fyrir, undirbúningshópur! Ég hlakka til fimmtugsafmælisins.

Alvöru lögreglustörf!

Við vorum með næturgesti síðustu daga. Í gærkvöldi fórum við út að ganga með þeim og gengum göngubrúna yfir Grafarvoginn og yfir í Bryggjuhverfið. Sem við erum að ganga niður brekkuna niður að göngustígnum meðfram vognum, rennir lögreglubíll inn að göngustígnum og út stíga tveir stæðilegir. Við förum að velta því fyrir okkur hvaða erindi þeir geti átt þarna. Hafði komið tilkynning um slys eða óhapp, sem þeir þurftu að kanna? Voru þeir að gá að veggjakroti undir Gullinbrú?

Við höldum okkar leið og þeir alltaf nokkuð á undan. Við komum auga á tvo menn í grjótinu sunnan og vestan við brúna, föður og unglingsson, að því er virtist, og var faðirinn með litla stöng og virtist vera að dorga. Hann hafði augljóslega ekki orðið var, alla vega voru engin ummerki um afla, og heldur ekki um beitu. Gott veður og yndislegt fyrir feðga að sitja við straumhart útfallið og bleyta færi.

Okkur til mikillar furðu gengu lögreglumennirnir beint að manninum með veiðistöngina litlu og tóku tal við hann og virtust vera að benda honum á að koma með sér. Allt í einu kviknaði smávegis á perunni hjá mér og ég kallaði til lögreglumannanna:
"Hvað, er bannað að veiða hérna?"

"Já," segir sá sem fyrir þeim virtist fara.

"Bíddu við, þetta er sjór en ekki á," segi ég.

"Það er bannað að veiða hérna og ég er ekki tilbúinn að ræða það frekar!" kallar fyrirliðinn og hleypur í augljósa vörn. Bætir síðan við: "Ég er með pappíra upp á það hér í vasanum."

Það var augljóst að lögreglumennirnir voru ekki hreyknir af verkefninu, sem þeim hafði verið falið. Þeim leið illa.

Ég spurði samt áfram: "Þetta er Grafarvogurinn, ekki einhver Laxá, er það ekki?"

"Það gengur lax hér upp í voginn og það er bannað að veiða þar sem lax gengur upp!" segir hann og er að verða reiður.

"Ég er nú bara að spyrja í forvitni," segi ég og átti allt eins von á að verða áminntur fyrir að trufla lögreglu við skyldustörf, því að þegar menn eru komnir í vörn, gera þeir oft óþarfa hluti.

Við ræddum þetta áfram á göngu okkar og furðuðum okkur á slíkum lögum, sem banna almenningi að dýfa færi við ströndina. Hvers konar veiðifasismi er þetta eiginlega? Hvar stendur í Biblíunni að ekki megi veiða sér til matar -- nú eða skemmtunar? Eru ekki einmitt fiskar sjávarins gefnir okkur til matar samkvæmt þeirri bók? Erum við ekki kristin þjóð? Eru manna lög ofar lögum Guðs? Það vill oft koma í ljós, þegar við mennirnir setjum lög í andstöðu við lög Guðs að þau verða erfið í framkvæmd og ávallt talin óréttlát af flestum. Samt beygjum við okkur undir þau -- flest.

Svo er það sem snýr að lögregluþjónunum sjálfum. Hvernig eiga þeir að geta verið stoltir og keikir við löggæslu, þegar þeir þurfa að framfylgja annari eins lögleysu? Er ekki nóg annað að gera en að tína upp menn sem eru að reyna að ná í einn og einn fisk? Á sama tíma eru tugir eða hundruð ökumanna að setja aðra ökumenn og vegfarendur í hættu með umferðarlagabrotum eins og að aka yfir á rauðu ljósi, hanga í stuðaranum á næsta bíl fyrir framan til að "passa plássið sitt" o.s.frv. og lögreglan gerir EKKERT í þeim málum. Aðeins einstöku sinnum er hún send út til að sitja fyrir mönnum og mæla ökuhraða og sekta þá sem fara yfir ákveðin fráviksmörk.

Hefur lögreglan virkilega ekki eitthvað meira áríðandi að eyða peningum skattborgara í en að tína upp menn með færi niður við sjó?

Samgönguráðstefna fyrir almenning

Það er svolítið merkilegt, finnst mér, með allar þessar ráðstefnur og fundi, sem haldnir eru af opinberum aðilum og auglýstir að séu opnir almenningi. Hvenær dagsins ætli þeir séu haldnir?

Mig langaði þessi ósköp á einn slíkan, sem auglýstur var af nokkrum af samgöngustofnunum ríkisins, s.s. flugmálastjórn, vegamálastjóra o.fl. Ókeypis og öllum opinn. Þar átti m. a. að fjalla um fjármögnun samgöngumannvirkja með vegagjöldum (náttúrulega var það Norðmaður, sem var aðal fyrirlesarinn).

Tímasetning: Kl. 15-17 í miðri viku! Er þá ekki þessi sami almenningur í vinnu?

Þeir hefðu kannski átt að auglýsa þetta fyrir vaktavinnufólk frekar. En þá er vandamálið að auglýsingin er birt samdægurs að morgni dags og a.m.k. þriðjungur vaktavinnufólks kominn í svefn.

Er hægt að hugsa sér meiri málamyndagerning en þetta?

Vonandi breytir Stjáni Möller þessu fljótlega.

Nýir strengir

Strengirnir sem komu með Wishbass bassanum voru ódýrasta gerð af Dean Markley. Eins og ég sagði í fyrri pistli, dálítill píanóhlómur í þeim. Líklega Super Rounds eða Blue Steel. Hugsanlega eitthvað eldra sem þeir eru hættir að framleiða núna? Ef það er tilfellið þá hef ég alla vega ekki fundið þá tegund á netinu.

Það gekk hálfilla að fá hentuga strengi í bassann. Bandalausum bassa henta best "flatir" (flat wound) strengir, eða eitthvað nærri því. Þetta fannst hvergi lengi vel nema fyrir 4-strengja.

Loks fann ég hjá Tónastöðinni sett af D'Addario Half Round Nickel á kr. 3080. Gott verð. Strengirnir voru frekar mattir, bæði hvað útlit og snertingu varðar (stamir), en einnig í tóni. Smám saman urðu þeir þægilegri að spila á og sæmilega hálir, en ekki fyrr en ég var búinn að úða þá með silikon úða.

Ég var búinn að skoða mikið um bassastrengi á netinu og þrennt vakti áhuga minn, Rotosound, Wyres og LaBella.

Rotosound eru með góðan vef, þar sem eru hljóðdæmi af mismunandi strengjum. Þar sýnist mér að Rotosound 77 henti mér best.

Wyres fundust mér einna mest spennandi vegna umsagna og vegna þess að þeir bjóða upp á teflonhúðaða strengi, sem hljóma eins og óhúðaðir. Sem sé, húðin er extra þunn. Ég hafði samband við þá en þeir töldu sig ekki enn hafa 5-strengja sett sem hentaði mér, þar sem Wishbass er alltaf með þræðingu gegnum búkinn. Þess vegna mega vindingarnir ekki vera of stífir frá kúlu upp að brú, annars er hætta á að þeir slitni fljótt. Þeir sögðust hins vegar vera með þetta á plani hjá sér og væri þeirra að vænta á næstu vikum eða mánuðum.

LaBella höfðu svipuð svör: Deep Talkin' strengirnir væru of þétt undnir fyrir búkþræðingu. Þeir sögðu að ég þyrfti sérhannaða strengi. Þeir hefðu framleitt í tvo eða þrjá áratugi strengi Deep Talkin' Quarter Rounds, sem væru lausundnir og myndu henta. Þeir hefðu hætt framleiðslu á þeim fyrir nokkrum árum, en vegna eftirspurnar væru þeir að fara að framleiða þá aftur. Þeir báðu um nákvæm mál frá kúlu í brú í háls í skrúfu, og ég sendi þeim málin og myndir af bassanum. Þeir bentu mér á að tala við Skúla Sverrisson í New York, sem er einn þeirra sem koma fram á vef þeirra sem meðmælendur. Ég vildi nú samt ekki vera að ónáða svo upptekinn mann, sem ég þekki ekki neitt.

Svo kom að því að þeir framleiddu þessa strengi, en þá höfðu þeir aðeins tíma til að framleiða tvö sett, og þyrfti ég helst að taka bæði. Fullt verð pr. sett væri um USD 100, en þeir buðu mér þá á mun lægra verði plús flutningsgjald.

Og svo komu strengirnir. B-strengurinn var reyndar aðeins of langur, og hafði ég samband við LaBella út af því. Stakk upp á að víxla milli pinna, og báðu þeir mig að skoða hvort það leysti ekki vandann. Svo að ég gerði það.

Ég varð engan veginn fyrir vonbrigðum með sándið. Strax í mínum litla VOX T-60 hljómuðu þeir dýpri, en samt hæfilega bjartir (bjarari en D'Addario Half Round Nickel Wound) og kröftugri en fyrri strengir. Svo prófaði ég þá í GK magnaranum (200/300w) með 2 stk. 4x10 boxum. Mega flott sánd. Það er fínt að keyra þá á öllum stillingum flötum. Ég á síðan eftir að prófa mig áfram til þess að finna út hvaða stillingar henta best mínum kröfum.

Strengirnir eru líka fremur sléttir (næstum flatir) og þægilegir að renna fingrum eftir. Mæli með þeim.

Ég hlakka hins vegar til þegar Wyres kemur með hentuga strengi. Það væri gaman að prófa þá.

Nýi bassinn

Jæja! Sá gamli komin með þann gráa? Eða jafnvel verra: "old man's folly"?

Það verður tíminn að leiða í ljós. En sem sé, ég var að fá mér einn þann rosalegasta bassa sem sést hefur "hér á landi á" eins og kántrýkóngurinn orðaði það í hástemdu ljóði. Ég fór að hafa endurnýjaðan áhuga á að prófa að spila á bassa í fyrrahaust. Þessi löngun mín hafði lagst í dvala fyrir mörgum árum síðan, enda enginn til að spila með og bassinn ekki beint tilvalið einleikshljóðfæri. En alltaf hefur hann togað í mig.

Fyrir um ári síðan fór mig að langa aftur til þess að prófa þetta en það var ekki fyrr en sl. vor að ég fór að skoða málið af alvöru. Að lokum talaði ég við Gústa minn, sem er, eins og allir, sem þekkja hann vita: snillingur á bassa og hafði a.m.k. átt bandalausan bassa, sem hann hafði m. a. notað á Narsissu diski. Hann var til í að lána mér bassann. Þetta var Peavy einhver sérútgáfa með tveim aktívum pikkuppum, á margan hátt skemmtilegur bassi, en mér fannst hálsinn full mjór, einkum við hálsinn. Ég náði mér í upplýsingar á netinu og byrjaði að æfa ... og æfa ... og ... ég varð bara ekkert leiður á dæminu. Þetta var bara meira og meira gaman. Ég var búinn að sækja dálítið samkomur hjá Íslensku Kristskirkjunni, og þegar vantaði bassaleikara þar, þá fann ég alltaf fyrir bassanum í höfðinu á mér. Á endanum hafði ég samband við þá og kom í prufu í byrjun okt. 2006 og byrjaði strax að spila sunnudagsmorguninn eftir.

Það gat náttúrulega ekki gengið til lengdar að vera alltaf með láns bassa, svo að ég fór alvarlega að kíkja á bassa. Mér fundust þeir flestir of dýrir eða ekki nógu góðir, sem ég sá í búðunum hér, svo ég skannaði netið, einkum eBay. Fljótlega fór ég að rekast á furðusmíðar sem vökt athygli mína. Þetta voru handsmíðaðir bassar, yfirleitt bandalausir, oftast mjög óvenjulegir í laginu, stundum ljótir, stundum flottir.

Ég ákvað að kanna málið nánar og skoðaði vefinn hjá wishbass.com og annan vef, þar sem Steve Wishnevsky er með sýnishorn af akkústik hljóðfærum, sem hann smíðar. Einnig skoðaði ég umsagnir á Harmony Central, en þær voru undantekningarlítið mjög góðar. Á endanum stóðst ég ekki mátið, þegar ég sá þennan bassa auglýstan á góðu verði (eins og reyndar allt hjá þessum gæja. Það er eihver hugsjón hjá þessum gamla hippa að smíða góð hljóðfæri á góðu verði, helst úr viði frá Bandaríkjunum. Þetta var það sem ég vildi. 5 strengja, 3 áttundir mikið sustain og frábært pickup, Kent Armstrong Humbucker keramískt sápustykki, passíft, en með mikinn kraft og tónvídd. Boddýið er úr padúk viði frá Afríku eða Asíu, tveir helmingar límdir á þynnu úr hlyn, en hálsinn, sem er heill í gegn, er úr rósaviði, mahóný og hlyni. Fingrabrettið er úr rósaviði. Strengirnir ganga gegnum búkinn, og eykur það eigin hljóm bassans mjög. Ég kýldi á bassann og fékk góða tösku fyrir 50 USD með (50% afsl.).

Smá töf varð á sendingu hjá ShopUSA vegna mistaka í vöruhúsi, en annars stóðu þeir sig vel, enginn aukakostnaður þó að þetta færi í flug.

Og svo kom bassinn. Hann virtist stærri en ég hafði reiknað með. Wish hafði þurft að víkka út í töskunni til að koma honum fyrir, og bassinn vó 4,5 kg, en ekki 4.0 eins og hann hafði gefið í skyn ("8 lbs on the old bathroom scale").

Í ágústlok eða septemberbyrjun fékk ég mér Vox T-60 bassamagnara, frábæran til æfinga og fyrir lítil gig. Ég hafði prófað hann á 5-strengja bassa og skilaði hann honum vel. Wishbass bassinn skilaði sér enn betur. Strengirnir reyndar óvenju bjartir, en auðvelt að stilla tónin á 4ra banda tónjafnaranum á magnaranum, sem auk þess er með svokölluðum "bassilator", sem bætir áttund neðar við tóninn. Í Íslensku Kristskirkjunni hljómaði gamli 200w Gallien-Kruger magnarinn allt í einu vel, þegar þessi bassi var kominn við.

Það tók smá tíma að venja sig á svo sveran háls, sem Wish býður uppá, en síðan er hann mjög þægilegur. Og nú er bara að æfa sig...

Ef þetta er "old man's folly" eða grár fiðringur, þá stendur það alla vega enn.

Ég þarf að fá mér betri strengi fljótlega, og einnig góða ól og kannski eitthvað til að hengja bassann upp á.

Ósanngjarnar kröfur múslíma

Háværar eru kröfur múslíma þessa dagana um friðhelgi fyrir "guðlasti", sem birst hefur í blöðum í formi teikninga, jafnvel skopteikninga, af Múhameð "spámanni". Jafnframt gera múslímar kröfur til þess að fá að byggja moskur sem víðast á vesturlöndum.

Hvernig væri að skoða hvernig hlutunum er varið í heimalöndum múslíma, þar sem þeir eru í meirihluta og hafa stjórnvaldið.

1. Leyfa þeir byggingu kristinna kirkna? Óvíða.
2. Leyfa þeir múslímum, sem það vilja, að gerast kristnir? Nei. Þeir sem vilja verða kristnir eru ofsóttir með ýmsu móti, bæði með því að hafna þeim viðurværis, með fangelsunum og jafnvel með lífláti.
3. Sýna þeir öðrum trúarbrögðum virðingu? Yfirleitt ekki. Þó eru í Malasíu lög, sem skylda þegnana til að sýna trúarbrögðum hver annars virðingu, og ég held að þau séu almennt virt.

Væri ekki eðlilegt að stjórnvöld á vesturlöndum nýttu tækifærin (þau sem þeir hafa ekki enn glatað) til þess að þrýsta á stjórnvöld múslímaríkja að auka trúfrelsið í þeirra löndum?

Hvað finnst ykkur?

Túskildingsóperan og Þjóðleikhúskjallarinn

Konan bauð mér í leikhúsferð á föstudagskvöldið var með vinnustaðnum hennar. Þau langaði að sjá Túskildingsóperuna. Mig hafði ekki langað, en þegar þeir sýndu í sjónvarpi frá sýningunni, virtist hún orðin spennandi, og ég var til. Það átti að byrja á því að fara út að borða og varð Þjóðleikhúskjallarinn fyrir valinu. Ætti ekki að geta klikkað.

Kvöldverðurinn

Það átti að mæta kl. 18:00 þannig að það ætti að gefa þokkalegan tíma til að njóta matarins. Jæja. Súpan var borin fram einhvern tíma eftir kl. 19:00. Þokkaleg. Gulrótarsúpa. Maturinn kom ekki fyrr en um 19:40 og var rétt volgur, borinn fram á köldum diskum, þannig að á örfáum mínútum var maturinn orðinn kaldur. Slæmt, ekki síst vegna þess að ef maturinn hefði verið þokkalega hlýr, hefði hann verið mjög góður. Þjónustan bar auk þess því vott að óvant fólk væri að þjóna til borðs.

Hvað eru þeir menn að hugsa sem reka þennan veitingastað? Vilja þeir ekki viðskipti? Nokkrir gerðu athugasemdir, en engin viðbrögð komu við þeim úr eldhúsinu. Hefðum við ekki verið orðin tímabundin (sýningin átti að hefjast kl. 20:00), þá hefði maður skilað matnum og beðið um heitan.

Túskildingurinn

Sýningin átti að hefjast kl. 20:00, en eitthvað olli því að ekki var byrjað að hleypa inn fyrr en korteri yfir. Allt í lagi svosem með það -- föstudagskvöld og enginn að flýta sér.

Við sátum á 8. bekk, sem er kannski full framarlega fyrir þessa sýningu. Í hljómsveitinni voru valinkunnir hljóðfæraleikarar, en einhvern veginn hljómaði flutningurinn groddalega -- líkt og í lélegri lúðrasveit á 7. áratugnum. Reyndar engar falskar nótur. Sýningin byrjaði glæsilega með liprum söng og líkamshreyfingum (les=dansi) Selmu Björnsdóttur og lofaði góðu um framhaldið. Því miður var ekki staðið við það loforð. Um það er engan veginn leikurum um að kenna. Þeir stóðu sig með stakri prýði. Einkum Egill Ólafsson og Ólafía Hrönn, sem oft er mistæk, en ekki hér.

Ekki veit ég hvort Stefán Jónsson á þessa leikgerð, en hún er gjörsamlega misheppnuð. Sagan, sem er væntanlega það sem ber uppi leikrit, týndist gjörsamlegq í alls konar sniðugum uppákomum og uppátækjum. Sömuleiðis mórallinn. Hvað átti verkið að færa okkur dauðlegum leikhúsgestum? Maður gat engan veginn séð tilganginn með helmingnum af þessari akróbatik auglýsingum o.s.frv., kannski vegna þess að það var of mikið af þeim og þessir hlutir voru ekki settir inn í neitt samhengi.

Ég velti því einfaldlega fyrir mér hvort leikhúsfólk (leikarar, leikstjórar etc) sé orðið leitt á sjálfu sér.

Túskildingsóperan er ekkert stórvirki í leiklistarsögunni, tónlistin einkennist af þeirri tónlistarþreytu, sem einkenndi svo margt fram eftir síðustu öld. En verkið varð ennþá minna í þessum búningi.

Ég er reynslunni ríkari og reyni væntanlega næst að vanda betur til vals á því sem ég kaupi mig inn á.

The Origin of Christmas

Do you know why Christmas is held on Dec 25th? It is known but not much spoken of.

It was not that anyone originally believed that Jesus was born on that day or any time near that day. The birth date of Jesus had nothing to do with it. In short it was something like this (you find more about the heathen origin googling Christmas Origin):

In the first centuries of Christianity the Romans often persecuted the Christians (and the Jews). They were jailed, tortured, thrown before the lions in the arena, thrown before gladiators etc. The persecution was so hard that Christians finally had to go under ground, even to the Catacombs, to pray and have their services, and some even had to stay down there.

The Romans held the feast of the Sun which they belived was born anew on Dec 25th. This was a heathen feast with a lot of drinking and orgy. At this feast the law enforcement was down, as everyone was feasting for the rising Sun (god) and getting drunk. The Christians found out that they could disguise their services in the homes or in the open by holding these at the feasting days of the rising of the Sun. In the eyes of the Christians, Jesus was their spiritual sun, so there was not a big problems for them to say that they were feasting the rebirth of the Sun. They were used to allegories.

So, the feast of the rising Sun gradually became the feast of the birth of Jesus for the Christians. And in time it stuck so that when Christianity was made the public religion, the feast of the rising of the Sun was officially changed to Mass of the birth of Christ, or Christmas.

Souldn't we today think more of the suffering of Christians all over the world when we know how Christmas came about?

Merry Christmas -- or, rather, reverent Christmas.

Denon PMA 1500R MKII og tækjasaga mín.

Jæja, þá lét ég loks verða af því, sem mig hefur langað í í nokkra áratugi! Að fá mér vandaðan hágæða stereómagnara.

Gamli tíminn

Ætli það hafi ekki verið haustið 1969 eða 1970, sem ég keypti mér útvarpsmagnara, Tandberg Huldra 10, sem skilaði 2x15w í 4 óma hátalara. Hann var frábær og entist nokkuð vel. Hafði hins vegar þann "galla" að vera með silfurtengi og snertur. Það skilar náttúrulega mjög góðu þar sem ekki er loftmengun af völdum hitaveitu eða annarra umhverfisvalda, sem skila brennisteinsdíoxíði (eggjafýlu) út í umhverfið. Eins og allir vita, þá fellur fljótt á silfur á íslenskum hitaveitusvæðum, en það er brennisteinsdíoxíðið, sem hefur þessi tærandi áhrif á silfrið.

Ég fékk mér Peerless 2-way hátalara "kit" hjá útvarpsvirkja í Skipholtinu, sem voru gefin upp fyrir 35w. Það samanstóð af 8" bassahátalara og 1" hátónahátalara af "dome" gerð. Hljóðkúrfan var mjög góð og miðað við a.m.m. 25-30 lítra boxin, sem þeir áttu að fara vel í, áttu þeir að skila +/-6db frá 45-20.000Hz. Eða hvort það var bara -6db.
Ég setti þá í um það bil helmingi stærri box og hljóðeinangraði þau vel og bólstraði utan. Hljómurinn var fínn, betri en í helmingi dýrari hátölurum, t.d. þar sem ég var síðar að vinna, í Gelli hf í Hafnarstræti 17.

Á þeim tíma fékk ég mér þennan rándýra og ekkert rosalega flotta en ótrúlega góða Empire spilara með 4ra rása pickupi, sem virkaði í venjulegu stereói með tíðnisvið nánast flatt frá 5-45.000Hz. Það var gífurlegur munur á hljóði og á gamla Lenco spilaranum, sem þó var ágætur.

Þegar Huldran dó, fyrir um 5 eða 6 árum síðan, eða um þrítugsaldurinn, þá var ég illa blankur, en áskotnaðist þokkalegur Yamaha útvarpsmagnari, eitthvað um 5-10 árum yngri (hef ekki leitað staðfestingar á aldrinum). Hann var kraftmeiri, ca 2x50w en hljómaði samt ekki eins vel og Huldran í þessa hátalara.

Og svo kom að því að Yamaha magnarinn fór að surga á ýmsum rofum -- reyndar flestum. Rásir duttu eða hálfduttu út o.s.frv. Ég var einu sinni búinn að taka hann í gegn og hreinsa tengi, en nú var þetta orðið verra en áður. Og ég var nánast hættur að setja plötu á fóninn -- eða disk í geislaspilarann.

Hátalarnir -- stoltið mitt -- sem ég smíðaði sjálfur! féllu smám saman í ónáð hjá konunni. Hún fór að spyrja hvort við gætum ekki farið að skipta um og fá eitthvað eins og fólk væri með. Ég náttúrulega svaraði og reyndi að dylja sært stoltið, að fólk væri ekki með góða hátalara almennt. Góðir hátalara væru afskaplega dýrir.

Ég kanna málið

Ég fór að líta í kringum mig í haust, fyrst á netinu og lítils háttar um jólaleitið í búðum. Verð á hátölurum, sem hljómuðu betur en mínir (og þá reyndar í miklu flottari græjum), kostuðu kringum 90 þúsund kallinn parið og yfir. Besta testið fyrir peninginn virtist vera Infinity 40 í Sjónvarpsbúðinni í Síðumúla 2, en mér fannst aðeins vanta upp á dýpsta bassann. Það er svolítið erfitt að segja hverju er um að kenna, hátölurum, magnara eða spilaranum. Hljómsýn í Ármúlanum var líka með flotta hátalara, en dýrari.

Ég gerði tilraun til að kaupa hátalara á netinu. Súper díl hjá amerískri netverslun, sem virtist bjóða upp á að ég gæti keypt gegnum PayPal og látið senda með ShopUSA.com. Þetta voru ótrúlega flottir Infinity Kappa 600, sem þarna voru á rýmingarsölu á hálfvirði, eða um 65% af lægstu verðum, sem ég hafði séð annars staðar. Þeir skiluðu 30-25.000Hz tíðnisviðinu með aðeins -3dB fráviki og voru lokaðir (ekki bass reflex eða transmission line) og því engin truflun af baksveiflum sem koma úr reflextúbum á reflex hátalaraboxum. Ég hlakkaði mikið til að heyra í þeim.
En þegar ég var búinn að ganga frá greiðslunni gegnum PayPal, þá gerðist ekkert og greiðslan virtist ekki fara. Ég kannaði málið og fékk þá að vita að þeir tækju ekki greiðslu frá PayPal, sem kæmi utan Bandaríkjanna! Ástæðan? Enhverjum hafði einhvern tíma tekist að svindla á einhverjum gegnum PayPal! Mér finnst að það ætti að vera vandamál PayPal, ekki mitt.
En sem sé þetta gekk ekki.

Ég var líka búinn að kanna svokallaða "transmission line" hátalara og búinn að finna hátalarakit, sem framleidd eru í UK og kosta um 56.000 kr. ExWorks með öllu. Greinilega frábærir, og ég ákvað að bíða sumars -- við erum að kaupa íbúð og verður gengið frá í sumar, og því skynsamlegast að bíða og sjá hvað buddan leyfir þá. Með flutningskostnaði, tollum og VSK, má reikna með að þeir fari í 90.000 kr.

Ég skoðaði líka magnara af ýmsu tæi á þessum tíma, því að ég þóttist vita að til þess að keyra svona mikla hátalara væri betra að hafa þokkalega öfluga og vandaða magnara. Á endanum tók ég ákvörðun að setja stefnuna á Denon PMA 1500R MKII, sem skilar 2x140w m/v 0.7% THD (harmónísk bjögun alls) við 1000Hz í 4Ω eða 2X75w m/v 0.07% á tíðnisviðinu 20-20.000Hz í 8Ω. Og verðið aðeins kr. 67.000.

Ég fékk að hlusta þessa magnara hjá Einari Farestveit í Canton hátölurum, sem mér fundust reyndar lélegir, þrátt fyrir hátt verð. Diskantinn sár -- minnti á JBL og álíka eyrnabana. Ég hef aldrein heyrt þokkalega hljómandi JBL hátalara, hvorki í bíltækjum, stereógræjum eða bíó. En ég heyrði strax að Denon magnarinn var geysiþéttur og jafn.

Ég læt verða af því

Sem sé, hættur að spila og búinn að afskrifa hlutina til síðsumars. Þá bilaði sjónvarpið. --Eins og það komi þessu eitthvað við? Já, reyndar. ITT 28" sjónvarpstækið var orðið nær 18 ára gamalt og ég var farinn að halda að það myndi ekki gefast upp. Aðeins farið tvisvar í smáviðgerð. En allt í einu fór einn liturinn. Túban ónýt.

Þá var að fara og kíkja á sjónvarpstæki. Og hvar ætli maður hafi endað eftir allgóða yfirferð á Höfuðborgarsvæðinu? Á Akranesi. Í Model á Akranesi fundum við gott 32" tæki með flatskjá á sértilboði á 84.900 kr. Þar var einnig tilboð á sambyggðu DVD/Vídeótæki á 19.900. Þegar ég bar mig upp við Guðna Tryggvason, eiganda Models, hvort hann væri ekki með hágæða magnara og sagði að ég hefði verið að kíkja á Denon, þá sagði hann, að það væri ekkert mál, hann ætti í viðskiptum við Einar Farestveit og það væri ekkert mál að fá magnarann.

Guðni lánaði okkur sjónvarpið og vídeóið heim til prufu yfir helgi og það þurfti ekki nema sólarhringinn til að sannfærast um að þetta væru tækin, sem við þyrftum. Svo kom magnarinn á miðvikudegi og hófst ég handa við að tengja.

Prófunin á PMA 1500R MKII

Magnarinn var tengdur við áðurnefnda Peerless hátalara, Empire plötuspilarann og JVC geislaspilarann, sem ég keypti á tilboði um árið í Frakklandi (Boulogne Sur Mère). Ég prófaði nokkra geisladiska af ýmissi tegund og þeir hljómuðu betur en nokkru sinni. Nýi diskurinn með Art Garfunkel, sem ég keypti í Kuala Lumpur í nóvember, var frábær, o.s.frv. En ég trúði vart mínum eigin eyrum, þegar ég spilaði Chess af vinýlplötunum. Hljómurinn var svo ótrúlega þéttur og tær allt frá 30Hz, sem eru það lægsta sem ég hef mælt þessa hátalara, og upp úr. Mér fannst þeir jafnvel ná ennþá neðar, en það get ég ekki sannað fyrr en ég næ mér í prufudisk. Stereógreiningin var einnig margfalt betri en ég hafði áður upplifað burtséð frá því þegar ég heyrði í Polk risunum í Faco á Laugaveginum fyrir allmörgum árum síðan.

Stofan hefur alltaf gleypt bassann svolítið, og það var ennþá svo, en samt er það sjaldan að ég þurfi að nýta mér þau extra +8dB við 100 riðin, sem magnarinn býður upp á. Oftast get ég keyrt hann flatan, jafnvel á mjög lágum styrk. og á mjög lágum styrk, (ég ímynda mér 10-15w á rás eða jafnvel lægra), greina öll hljóðfæri og söngvarar sig. Ég heyri hluti á pötum og diskum, sem aldrei hafa komið fram áður í mínum tækjum. Allur sunginn texti verður skýr. Tilfinningin sem ég hef er að ég fái nákvæmlega það út, sem sett var inn á plöturnar og diskana. Það er varla hægt að biðja um meira.

Ég prófaði einnig 2. Píanókonsert Rachmaninofs með Dimitri Sgouros af vinýl, og ég hef aldrei heyrt hann betri og aldrei komist af með að hafa hann lægra stilltan til þess að njóta hans að fullu! Það eru einkenni á góðum græjum.

Ég hafði séð test á þessum magnara við ýmsa hátalara, gerða af prófessjónal fólki og neytendum, og voru sumir að agnúast út í að það vantaði bassa, hann hentaði ekki fyrir rokk o.s.frv. Ég segi: ef það var raunin, þá er lausnarinnar að leita annars staðar en í magnaranum. Fyrir 67.000 kr. er hann fullkominn.

Takk Denon, takk Einar Farestveit og takk Guðni í Model.

Ég held ég slái hátalarakaupum á frest.

PayPal verified

In order to be able to buy from an Aussie company on Ebay, I had to get verified. I had hesitated for months, but it was easy and a nobrainer. Always learning a little more each time...

More on Powerline to Ethernet Bridge

ENGLISH

My testings went on from my posting in May, and I found out that I could not use this equipment the way I intended as in my town the electricity is 3-phase 380V to ground (200V x 3 phases) and each floor uses different phase. Not the way it should be, really and the P2EB MUST be on the same phase to work. And I have tested it to work successfully on same floor (same phase).

ÍSLENSKA

Ég gerði ítarlegar prófanir á þessu Powerline to Ethernet Bridge (brú) og fann út úr því að brýrnar verða að keyra á sama fasa til þess að tengjast. Víða á Íslandi eru 380V í þrem fösum í jörð (nettó 220-240V), en sums staðar er sinn fasinn notaður á hverja hæð eða hverja íbúð. Það er þannig hjá mér að sinn fasinn er á hverri hæð og því get ég ekki tengt á milli hæða eins og ég ætlaði. En ég reikna með að fara að flytja, þannig að ég er ekkert að láta gera í þessu.

Powerline to Ethernet Bridge

Hi World (and myself!) ;-)
This is an updated post since May. In the beginning of May I bougth myself a pair of Planet PL-101E Powerline to Ethernet Bridges, which makes it possible for me to access my ADSL modem upstairs from downstairs without any additional plugging. These came cheap and cost only one third of the price of a Wireless system.
The problem is, however, that my Clevo Laptop seems not able to connect properly to this bridge. All the lights show but I am not able to set the password and get a message that says that no bridge is found (or something like that).
No help on the internet (browsing and browsing), so this seems not a problem related to the bridge. Now I have to check the network settings of the laptop, I think, and see whether I get any solotions from there. Maybe a wrong IP physically on the NIC?
Intellon is going OpenSource with the drivers/utilities for their chipset. Here is a posting I came across on SourceForge (http://sourceforge.net/people/viewjob.php?group_id=101914&job_id=18131):

HomePlug Powerline Driver writer and porter
Designated Contact: jamesmentz
Status: Open
Open Date: 2004-03-24 07:35
For Project: PowerPacket USB Driver and Config Utiliy
Long Description: Intellon's HomePlug software has gone open source.
Intellon is the chipset provider for over 95% of the HomePlug products on the market.
HomePlug makes every electrical outlet in your home act like a port on one giant 10BaseT switch-hub.
A commercial explanation of these products is at:
http://www.netgear.com/products/details/XE102.php?view=hm
We want to give the world a Linux USB driver and Network/Security Configuration Utility.
We opened the Windows source for porting and our IC's Technical Reference Manual (better than the datasheet) if you want to start from scratch.
I am the Applications Engineer that convinced the company that an open project was at least as good as our scheduled-for-summer-completion in-house closed development project. So far I've been wrong. We shared our secret sauce recipe with the world and nothing happened.
I am looking for a few good developers to show the world that they can do something with this code. The output will get high visibility with HomePlug member companies - major consumer electronics makers.
As a sourceforge newbie I don't want to toe the line for commercial opportunities, but I can certainly chuck some free HomePlug adapters to *select* individuals who convince me that they are willing and capable of driving this effort with me.
In addition to starting the empty shell of a SoureForge project, I have placed the package on our web site at:
http://www.intellon.com/support/Intellon_Linux_Release_Package.zip
and posted an app note about it at:
http://www.intellon.com/support/Intellon_Linux_App_Note_26002465.pdf
thanks,
James.Mentz@intellon.com
Required Skills: Skill 7110 Networking Level Competent Experience 2 yr - 5 yr
Now, you able guys, it is only to sign up and help.
More later. Böðvar

Meira um Ebay og PayPal

Engin vonbrigði hér. Vörurnar skila sér. Ég lærði hins vegar að það er betra að skrá sig sem "verified" PayPal notanda. Greiðslur ganga þá gjarnan hraðar fyrir sig og sumir versla alls ekki við þá sem ekki eru "verified". Gallinn við að taka þetta heim frá Bandaríkjunum er að það þarf yfirleitt að nota þriðja aðila til að sjá um að koma hlutunum heim. Hér er komin þjónusta við slíkt -- ShopUSA -- og er það gott, nema hvað þjónustan er nokkuð dýr. Ég þurfti að borga meira í þjónustu og aðflutningsgjöld hjá ShopUSA en ég greiddi fyrir sjálfar vörurnar að viðbættum flutningskostnaði til Norfolk!
Það virðist líka betra að versla við Ástralíubúa en Kanana. Kanarnir virðast vera í eins konar fangelsi og eiga í erfiðleikum með að senda vörur úr landi. Fyrir Áströlum er útflutningur ekkert mál. Náði mér þar (í gegnum Ebay) í SCSI controller á um 7000 kr., sem kostar hér um 30.000 kr. út úr búð. Ekki slæmt.

Hættur í Hvalfjarðargöngum

Gönging komu...en

Ég er búinn að keyra þessi göng frá því áður en þau voru opnuð. Tilhlökkunin var mikil að geta ekið daglega í vinnuna fyrir sunnan, því að verðið átti að verða viðráðanlegt. Því miður brást það og er gangagjaldið því skattur á ferðalanga, einkum þá sem mest þurfa á þeim að halda, Akurnesinga og nágranna þeirra.

En það var ekki þetta sem ég ætlaði að ræða um, heldur það sem ég uppgötvaði fljótt, en hef beðið eftir að skrifað yrði um: hætturnar í göngunum. Þar sem ég hef enn ekki orðið var við vitlegar umræður um hættur ganganna og mögulegar úrbætur, þá tel ég að rétt sé að setja fram mínar skoðanir á málinu.

Hættur ganganna

Þegar ekið er erlendis, sér maður að hlutir eru með ýmsum hætti. Göng líka. Sums staðar eru þau dimm og þröng (einkum í Noregi), en annars staðar björt, breið og þægileg að aka um. Ég hef ekið um göng í Noregi, Svíþjóð, Danmörku, Þýskalandi, Belgíu, Lúxembúrg, Frakklandi, England og Bandaríkjunum (ekið frá Seattle um Kaliforníu til Tucson í Arizona) og þannig séð margar og mismunandi útfærslur. Eftirfarandi greiningu og mögulegar lausnir byggi ég á þessari reynslu sem ökumaður.

1. Göngin eru of dimm.
   Óvíða hef ég ekið dimmari göng en Hvalfjarðargöngin (sleppum Ólafsfjarðarmúla o.þ.u.l.). Göngin eru múrsprautuð með lit sem gleypir nánast alla birtu. Til þess að reyna að vega upp á móti þessu er miklu rafmagni eytt í raflýsingu, sem af sömu ástæðum dugar skammt. Þetta sjáum við meðal annars á því hversu hægt þeir aka, sem sjaldan fara um göngin, eða þeir sem farnir eru að missa bestu sjón.
   Bæði í Bandaríkjunum og Frakklandi (og víðar) hef ég ekið um göng sem eru hvítkölkuð. Það munar gífurlega miklu á birtustigi og eykur á öryggi að göngin séu björt, vegna þess að minni athygli og orka fer í það að reyna að sjá hvar maður er staddur á veginum. Þetta er einn allra stærsti öryggisþátturinn í lokuðu umferðarrými (göngum, stokkum o.fl.).
2. Kantsteinar
   Þegar ég fór um göngin áður en þau voru fullkláruð (þau voru stundum opnuð þegar veður voru ill) fundust mér þau víð og lofa góðu. En því miður fannst einhverjum þörf á að setja kantsteina og búa til eins konar gangstéttar á hvora hlið -- eins og þeir vissu ekki að umferð gangandi fólks yrði bönnuð!
   Hvað gerist ef bíll rekst utan í kantstein? Margir bílstjórar hafa reynslu af því. Með örfáum undantekningum er eins og rykkt sé í stýrið og því snúið af afli í þá átt, sem hindrunin (kantsteinninn) er -- út af! Bíllinn hendist þá út í vegginn og kastast til baka út á veginn aftur og gjarnan út í vegg hinum meginn, eða veltur.
   Eru aðrar lausnir? Það er mjög óvíða, nema í stuttum göngum og þá helst innanbæjar, sem maður sér kantsteina í göngum erlendis. Besta lausn sem ég hef séð er að setja "rillur" úr nokkurra millimetra þykku hvítu asfalti úti í kantana. Rillurnar (upphækkaðar línur) eru ýmist með jöfnu eða misjöfnu millibili. Þegar bíll ekur yfir þær, myndast hátt hljóð, sem vekur jafnvel fast sofandi bílstjóra. Þeir hafa þá smástund til þess að kippa bílnum inn á veginn aftur og þó svo að það gerist ekki, þá ætti bíllinn að fara mjúklegar út í vegginn og hætta á veltu eða miklum meiðslum að minnka töluvert.
   Ég er sannfærður um að þessi lausn mundi fækka óhöppum í göngunum verulega.
3. Þungaflutningar
   Mikið hefur verið kvartað undan þungaflutningum, einkum flutningum eldsneytis. Loksins hefur eitthvað verið gert varðandi þungaflutninga. Umferð þungaflutningabifreiða hefur verið takmarkaður við ákveðna tíma sólarhringsins -- misjafnan eftir dögum vikunnar. Mér sýnist þó að mikið vanti uppá. Enn eru venjulegir ökumenn að lenda í því að vanbúnir flutningabílar aka á allt niður í 20 km hraða niður göngin og safna á eftir sér fjölda bifreiða eða freista manna til ólöglegs framúraksturs. Þetta gera þeir vegna þess að þeir hafa ekki hemlunar- eða vélarafl til þess að stöðva bifreiðina ef eitthvað kemur upp á. Upp göngin hinum megin aka þeir svo á allt niður í sama hraða -- eftir hleðslu og vélarafli. Þessa þungaflutningaumferð þarf að takmarka við alminnsta umferðartíma.
4. Hættuleg efni (Dangerous Goods)
   Akstur með eldfim og sprengifim efni voru vandamál, en eitthvað virðist hafa verið gert í þeim málum -- alla vega er það sjaldnar nú orðið, sem maður lendir í að aka á eftir slíkum bílum. Annað hvort ætti að banna þennan akstur með öllu, eða úthluta sérstökum tíma, sem þá væri vel auglýstur á skiltum og með framíkalli á útvarpssendingum ganganna, svo að menn eigi kost á að velja að aka þá Hvalfjörðinn eða að snúa við.
5. Mengun
   Sumir ofangreindra flutningabíla og einnig aðrir bílar með dísilvélar valda mikilli mengun þegar ekið er undir álagi. Þá eru vélar eitthvað vanstilltar eða slitnar. Ég tel að taka þurfi nokkuð hart á þeim sem þannig tækjum aka, því að það er fremur óheilsusamlegt að anda að sér þeirri mengun, sóti og öðru, sem myndast við þessar aðstæður, einkum þar sem gangamenn virðast sparir á blásarana, sem eiga að sjá um að reykhreinsa göngin.

Hvað þarf að gera?

Sjálfsagt má nefna til fleiri hættur en hér eru nefndar, en eitt er víst: Eitthvað þarf að gera.
Í fluginu er lögð mikil áhersla á öryggismál. Þar starfa lögskipaðar nefndir og einnig hafa flugfélögn sjálf komið á stofn öryggisnefndum innan sinna veggja. Þessar nefndir reyna að finna leiðir til þess að minnka áhættuna í fluginu. Skrifaðar eru reglur sem félögin þurfa síðan að fara eftir.
Í samgöngumálum á landi virðast eingar slíkar nefndir vera starfandi. Ef þær eru það, þá fer lítið fyrir þeim. Að mínu viti verður að koma á sérstakri nefnd um umferð í veggöngum, sem hafi vald til þess að setja reglur um þennan öryggisþátt. Þessa nefnd þurfa hlutlausir aðilar að skipa, þ.e. ekki fulltúrar gangaeigenda eða Samgönguráðuneytis, nema í mesta lagi einn frá hvorum, þar sem báðir hljóta að teljast eiga sérstakra fjárhagslegra hagsmuna að gæta. Nefndarmenn þurfa að vera skipaðir af Umferðarráði, Hæstarétti, Bílgreinasambandi, FÍB, Neytendasamtakanna og öðrum, sem teljast mega fulltrúar "neytenda".
Hugsanlega þarf einhverja lagasetningu til þess að slík nefnd hafi nægilegt vægi. Það ætti ekki að þurfa, en mér sýnist því miður að eigendur ganganna og Samgönguráðuneyti hafi til þessa sýnt ákveðinn mótþróa í þeirri litlu umræðu af þessu sem þó hefur þegar farið fram (eldsneytisflutningar) og séu því ekki líklegir til þess að taka á málinu, og líkast til heldur líklegir til þess að standa í gegn.
Það væri gaman að fá umræðu um göngin, einkum hættuþáttinn, en einnig þarf að ræða gangagjaldið og þá mismunun sem þar á sér stað. En það er efni í annan pistil.

Ebay og PayPal

Það er langt síðan ég skráði mig á Ebay og PayPal. PayPal notaði ég straxt til þess að kaupa diska með The Savage Rose, en Ebay var bara fikt. Nú um síðustu helgi var ég hins vegar að prófa mig áfram og náði í notaðan FrameMaker 6.0 +SGML á 51 dollar, diskur, bækur og allt. Forritið kostaði upprunalega um 1500 dollara. Góður díll. Einnig náði ég í 18GB SCSI disk á 31 dollar. Hvort tveggja greiddi ég með PayPal og svo tek ég þetta heim með ShopUSA. Það á eftir að sjá hvernig það gengur. Meira síðar. Böðvar

SuSE Linux 9.1 enduruppsettur

Þegar lítill er tíminn taka hlutirnir oft langan tíma -- einkum það sem tilheyrir áhugamálunum.
Ég hef keypt ca 2 af hverjum 3 útgáfum á ári af SuSE Linux síðan í maí eða júní 1999, en þá keypti ég útgáfu 6.1. Vá! 1800 forrit á 5 geisladiskum! Ekkert smá flott fyrir þær 3.500 kr., sem það kostaði þá í Bóksölu stúdenta.
Síðan eru 5 ár og ég hef ekki fengið neinn vírus eða orm eða neitt slíkt, sem með neinum hætti hefur haft neikvæð áhrif á tölvuna (burtséð frá því litla plássi sem þetta rusl tekur , en yfirleitt kemur það með öðrum pósti).

SuSE 9.1

Fyrir rúmlega mánuði síðan fékk ég mér SuSE 9.1 uppfærslu hjá Nýherja. Pakkinn innihélt -- eins og síðustu útgáfur -- 5 geisladiska auk DVD fyrir 32 bita tölvur og Administration Guide upp á um 500 síður. Stærsta nýungin nú var hins vegar DVD fyrir 64 bita AMD og Intel, en ég á enga slíka, þannig að það nýtist mér ekki. En þetta er mögulegt með nýja Linux kjarnanum, 2.6. Því miður reyndist útgáfan gölluð. DVD diskurinn búttaði ekki og geisladiskarnir voru einnig eittvhað vænskilegir. Þetta er ekki í fyrsta sinn, sem slíkt kemur fyrir hjá SuSE. Þeir þyrftu að nota vandaðri diska eða að hafa betra eftirlit með diskunum sem fara út. Þó að þetta sé einstaklega ódýrt, þá skiptir máli að nýjir notendur fái ekki neikvæða reynslu og hætti við allt saman strax í upphafi.
Hjá Nýherja virðist það vera aðeins ein manneskja, sem getur sagt til um hvort gölluðum pakka fáist skipt. Hún var veik í meira en viku, þegar ég reyndi loks að fá skipt, en síðan gekk það allt í lok fyrri viku.
Fyrri pakkann hafði ég keyrt sem update, en þar sem einhverjir diskarnir voru gallaðir, þá heppnaðist updatið ekki nógu vel og komu upp ýmis vandamál með nokkur forritanna. Ég ákvað því nú að keyra þetta sem nýja uppsetningu, en byggða á gömlu partisjónunum, enda ekkert út á þær að setja, og með því móti er hægt að ákveða hvað maður ætlar að strauja og hverju á að halda.

Uppsetningin

Í stuttu máli, þá búttaði DVD diskurinn eins og ekkert væri. Ég ákvað, þegar ég var kominn aðeins af stað að minnka upplausnina í uppsetningunni, minnugur þess að sú upplausn er einnig notuð í textahamnum (console, F1-F6). Minna mál væri að breyta upplausninni fyrir X serverinn (fyrir gluggaumhverfið). Gott mál, nema að ég komst ekki alveg til baka nema með því að fara í Shutdown, sem keyrir niður Linuxinn og slekkur á tölvunni. Allt í lagi með það. Ég keyrði bara SuSE DVD diskinn upp aftur og nú gekk allt smurt. Ég notaði gömlu partisjónirnar og mántaði þær á sömu mountpoint og áður, stillti á að forma / (rótarmöppuna), /boot, /usr, /opt, /var og /tmp, en hélt /home, /work og /local, þannig að allt efnið inni á því héldi sér.
Ég hafði til þessa haldið að aðeins væri um 3 tegundir uppsetninga í byrjun að ræða, basic, KDE og einhverja þriðju með OpenOffice, en sáralítið af öðru. Nú sá ég að hægt var að komast fram hjá þessu og einfaldlega velja alla þá pakka sem ég vildi setja inn. Þetta tók mig ca klukkutíma (um 2000 pökkum úr að velja) og nú var bara að samþykkja og fara niður og fá sér kaffi (eða eitthvað annað) og horfa á sjónvarpið með konunni :-).

Ég uppgötva nýjungar

Ég fór upp eftir myndina og þá þurfti ég bara að svara spurningum varðandi configuration á ýmsu hardware og setja lykilorðið fyrir root. Að því búnu lauk tölvan uppsetningunni. Áður þurfti alltaf að setja upp a.m.k. einn notanda auk root, en það virðist fyrir bí núna með SuSE 9.1. Nú var bara að logga sig inn, og þar sem aðeins root hafði verið settur upp, varð ég að logga mig inn sem root. Fyrsta verkefni root var þá að setja upp nýja notendur. Ég hafði alltaf þurft að vista gömlu notendurna undir nýju nafni áður en uppsetning hófst, þar sem einhvern tíma neitaði uppsetningarforritið YaST að nota þá gömlu. En nú er komin breyting á. Ég uppgötvaði sem sé að hægt er að nota gömlu möppurnar, búa til sömu notendur með sömu userid og allt sem þarf er að setja lykilorðin upp á nýtt.
Glæsilegt! Aldrei hefur verið jafn auðvelt að setja upp Linux kerfi.

ADSL tengingin

Eins og venjulega er SuSE með þýska ADSL standardinn (ekki Microsoft), en Alcatel ADSL Ethernet módemið mitt notar sér pptp forrit, sem er sem sé öðruvísi en hjá SuSE. Allt sem eftir var að gera til þess að fá allt til að keyra var að kópera gömlu skrárnar inn á sína staði. Það er bara að muna þetta allt: /etc/resolv.conf /etc/hosts /etc/ppp/chap-secrets /etc/ppp/options og síðan skriptin til að keyra upp og taka niður ADSL tenginguna.
Eitthvað reyndist vera rangt hjá mér um nóttina, svo að ég ákvað að sofa á því og fann út úr því síðan áðan. Ég hafði verið með ranga ip tölu á einum stað. Það er ekki gott þegar hún á að passa við host (eigin tölvu!). Sem sagt, frábært. Mæli með uppsetningu af þessu tæi. Böðvar.

Paging problems in a book (FM 7.0 v/s QPulse)

I have been doing some real tests in FM 7.0 on a AMP-B747. In order to be able to manage each section individually by QP, I made a book file that includes some 65 files which make up 4 parts (volumes) of the book + preamble (control pages and such). In this case each chapter is treated as volume and each section as a chapter. The result is, that if I want to keep the paging system [page# of pages], each file must be set to start page counting at #1. If I want to keep running page numbers, I must either have only the page number or all pages where I want to show [page# of pages] in one file. Another problem with the separation of sections into files, is that left/right starting pages must be handled manually. Conclusion: Keep with one file for each body of book part (part, chapter) in one file, as much as possible. However, in the rare cases of printing and disseminating hundreds of copies of partial revisions, separation of sections into files may be feasible.