Nýir strengir

Strengirnir sem komu með Wishbass bassanum voru ódýrasta gerð af Dean Markley. Eins og ég sagði í fyrri pistli, dálítill píanóhlómur í þeim. Líklega Super Rounds eða Blue Steel. Hugsanlega eitthvað eldra sem þeir eru hættir að framleiða núna? Ef það er tilfellið þá hef ég alla vega ekki fundið þá tegund á netinu.

Það gekk hálfilla að fá hentuga strengi í bassann. Bandalausum bassa henta best "flatir" (flat wound) strengir, eða eitthvað nærri því. Þetta fannst hvergi lengi vel nema fyrir 4-strengja.

Loks fann ég hjá Tónastöðinni sett af D'Addario Half Round Nickel á kr. 3080. Gott verð. Strengirnir voru frekar mattir, bæði hvað útlit og snertingu varðar (stamir), en einnig í tóni. Smám saman urðu þeir þægilegri að spila á og sæmilega hálir, en ekki fyrr en ég var búinn að úða þá með silikon úða.

Ég var búinn að skoða mikið um bassastrengi á netinu og þrennt vakti áhuga minn, Rotosound, Wyres og LaBella.

Rotosound eru með góðan vef, þar sem eru hljóðdæmi af mismunandi strengjum. Þar sýnist mér að Rotosound 77 henti mér best.

Wyres fundust mér einna mest spennandi vegna umsagna og vegna þess að þeir bjóða upp á teflonhúðaða strengi, sem hljóma eins og óhúðaðir. Sem sé, húðin er extra þunn. Ég hafði samband við þá en þeir töldu sig ekki enn hafa 5-strengja sett sem hentaði mér, þar sem Wishbass er alltaf með þræðingu gegnum búkinn. Þess vegna mega vindingarnir ekki vera of stífir frá kúlu upp að brú, annars er hætta á að þeir slitni fljótt. Þeir sögðust hins vegar vera með þetta á plani hjá sér og væri þeirra að vænta á næstu vikum eða mánuðum.

LaBella höfðu svipuð svör: Deep Talkin' strengirnir væru of þétt undnir fyrir búkþræðingu. Þeir sögðu að ég þyrfti sérhannaða strengi. Þeir hefðu framleitt í tvo eða þrjá áratugi strengi Deep Talkin' Quarter Rounds, sem væru lausundnir og myndu henta. Þeir hefðu hætt framleiðslu á þeim fyrir nokkrum árum, en vegna eftirspurnar væru þeir að fara að framleiða þá aftur. Þeir báðu um nákvæm mál frá kúlu í brú í háls í skrúfu, og ég sendi þeim málin og myndir af bassanum. Þeir bentu mér á að tala við Skúla Sverrisson í New York, sem er einn þeirra sem koma fram á vef þeirra sem meðmælendur. Ég vildi nú samt ekki vera að ónáða svo upptekinn mann, sem ég þekki ekki neitt.

Svo kom að því að þeir framleiddu þessa strengi, en þá höfðu þeir aðeins tíma til að framleiða tvö sett, og þyrfti ég helst að taka bæði. Fullt verð pr. sett væri um USD 100, en þeir buðu mér þá á mun lægra verði plús flutningsgjald.

Og svo komu strengirnir. B-strengurinn var reyndar aðeins of langur, og hafði ég samband við LaBella út af því. Stakk upp á að víxla milli pinna, og báðu þeir mig að skoða hvort það leysti ekki vandann. Svo að ég gerði það.

Ég varð engan veginn fyrir vonbrigðum með sándið. Strax í mínum litla VOX T-60 hljómuðu þeir dýpri, en samt hæfilega bjartir (bjarari en D'Addario Half Round Nickel Wound) og kröftugri en fyrri strengir. Svo prófaði ég þá í GK magnaranum (200/300w) með 2 stk. 4x10 boxum. Mega flott sánd. Það er fínt að keyra þá á öllum stillingum flötum. Ég á síðan eftir að prófa mig áfram til þess að finna út hvaða stillingar henta best mínum kröfum.

Strengirnir eru líka fremur sléttir (næstum flatir) og þægilegir að renna fingrum eftir. Mæli með þeim.

Ég hlakka hins vegar til þegar Wyres kemur með hentuga strengi. Það væri gaman að prófa þá.

Nýi bassinn

Jæja! Sá gamli komin með þann gráa? Eða jafnvel verra: "old man's folly"?

Það verður tíminn að leiða í ljós. En sem sé, ég var að fá mér einn þann rosalegasta bassa sem sést hefur "hér á landi á" eins og kántrýkóngurinn orðaði það í hástemdu ljóði. Ég fór að hafa endurnýjaðan áhuga á að prófa að spila á bassa í fyrrahaust. Þessi löngun mín hafði lagst í dvala fyrir mörgum árum síðan, enda enginn til að spila með og bassinn ekki beint tilvalið einleikshljóðfæri. En alltaf hefur hann togað í mig.

Fyrir um ári síðan fór mig að langa aftur til þess að prófa þetta en það var ekki fyrr en sl. vor að ég fór að skoða málið af alvöru. Að lokum talaði ég við Gústa minn, sem er, eins og allir, sem þekkja hann vita: snillingur á bassa og hafði a.m.k. átt bandalausan bassa, sem hann hafði m. a. notað á Narsissu diski. Hann var til í að lána mér bassann. Þetta var Peavy einhver sérútgáfa með tveim aktívum pikkuppum, á margan hátt skemmtilegur bassi, en mér fannst hálsinn full mjór, einkum við hálsinn. Ég náði mér í upplýsingar á netinu og byrjaði að æfa ... og æfa ... og ... ég varð bara ekkert leiður á dæminu. Þetta var bara meira og meira gaman. Ég var búinn að sækja dálítið samkomur hjá Íslensku Kristskirkjunni, og þegar vantaði bassaleikara þar, þá fann ég alltaf fyrir bassanum í höfðinu á mér. Á endanum hafði ég samband við þá og kom í prufu í byrjun okt. 2006 og byrjaði strax að spila sunnudagsmorguninn eftir.

Það gat náttúrulega ekki gengið til lengdar að vera alltaf með láns bassa, svo að ég fór alvarlega að kíkja á bassa. Mér fundust þeir flestir of dýrir eða ekki nógu góðir, sem ég sá í búðunum hér, svo ég skannaði netið, einkum eBay. Fljótlega fór ég að rekast á furðusmíðar sem vökt athygli mína. Þetta voru handsmíðaðir bassar, yfirleitt bandalausir, oftast mjög óvenjulegir í laginu, stundum ljótir, stundum flottir.

Ég ákvað að kanna málið nánar og skoðaði vefinn hjá wishbass.com og annan vef, þar sem Steve Wishnevsky er með sýnishorn af akkústik hljóðfærum, sem hann smíðar. Einnig skoðaði ég umsagnir á Harmony Central, en þær voru undantekningarlítið mjög góðar. Á endanum stóðst ég ekki mátið, þegar ég sá þennan bassa auglýstan á góðu verði (eins og reyndar allt hjá þessum gæja. Það er eihver hugsjón hjá þessum gamla hippa að smíða góð hljóðfæri á góðu verði, helst úr viði frá Bandaríkjunum. Þetta var það sem ég vildi. 5 strengja, 3 áttundir mikið sustain og frábært pickup, Kent Armstrong Humbucker keramískt sápustykki, passíft, en með mikinn kraft og tónvídd. Boddýið er úr padúk viði frá Afríku eða Asíu, tveir helmingar límdir á þynnu úr hlyn, en hálsinn, sem er heill í gegn, er úr rósaviði, mahóný og hlyni. Fingrabrettið er úr rósaviði. Strengirnir ganga gegnum búkinn, og eykur það eigin hljóm bassans mjög. Ég kýldi á bassann og fékk góða tösku fyrir 50 USD með (50% afsl.).

Smá töf varð á sendingu hjá ShopUSA vegna mistaka í vöruhúsi, en annars stóðu þeir sig vel, enginn aukakostnaður þó að þetta færi í flug.

Og svo kom bassinn. Hann virtist stærri en ég hafði reiknað með. Wish hafði þurft að víkka út í töskunni til að koma honum fyrir, og bassinn vó 4,5 kg, en ekki 4.0 eins og hann hafði gefið í skyn ("8 lbs on the old bathroom scale").

Í ágústlok eða septemberbyrjun fékk ég mér Vox T-60 bassamagnara, frábæran til æfinga og fyrir lítil gig. Ég hafði prófað hann á 5-strengja bassa og skilaði hann honum vel. Wishbass bassinn skilaði sér enn betur. Strengirnir reyndar óvenju bjartir, en auðvelt að stilla tónin á 4ra banda tónjafnaranum á magnaranum, sem auk þess er með svokölluðum "bassilator", sem bætir áttund neðar við tóninn. Í Íslensku Kristskirkjunni hljómaði gamli 200w Gallien-Kruger magnarinn allt í einu vel, þegar þessi bassi var kominn við.

Það tók smá tíma að venja sig á svo sveran háls, sem Wish býður uppá, en síðan er hann mjög þægilegur. Og nú er bara að æfa sig...

Ef þetta er "old man's folly" eða grár fiðringur, þá stendur það alla vega enn.

Ég þarf að fá mér betri strengi fljótlega, og einnig góða ól og kannski eitthvað til að hengja bassann upp á.